Don’t forget, the birds will sing at 1.45…

6,00 

Ο μόνος χρόνος που δεν λιγοστεύει είναι ο χρόνος που πέρασε. Και αυτό που περισσεύει στο τέλος του χρόνου -μετά από όσα έγιναν και όσα δεν έγιναν- είναι η φθορά, απόδειξη μιας μάταιης κυριαρχίας σε έναν κόσμο που δεν ορίζουμε, αλλά μας ορίζει.

Όταν ο απλός, καθημερινός Τζέιμς ανακαλύπτει αυτή την ματαιότητα, νιώθει την ανάγκη να σπάσει τον τοίχο του χρόνου και να τολμήσει το ταξίδι. Πεισματικά θέλει να ανασκευάσει τον κόσμο και να τον φέρει στα δικά του μέτρα, να δώσει το δικό του τέλος στην ιστορία και τη ζωή του με μια παράλογα μεταφυσική προσδοκία.

Μέσα από ένα ταξίδι σε σταθμούς τρένων και σε πολλά βροχερά απογεύματα…παραμένει αιώνιο ζητούμενο ο επανακαθορισμός του χρόνου. Οι μαθηματικοί τύποι, τα ρολόγια, οι κλεψύδρες, οι μηχανές…άχρηστα όλα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τον αναγνωρίσουν οι μνήμες. Το μόνο που έχει σημασία είναι να ακυρωθούν οι αναμνήσεις…

Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού Πολέμου

24,00 

Μία εσχολιασμένη έκδοσις αρχαίου Ελληνικού ή Λατινικού κειμένου είναι απόκτημα δι’ οιανδήποτε γραμματείαν και επομένως και κυρίως δια την ελληνικήν τοιαύτην. Η υπό του αειμνήστου Ευστρατίου Δ. Τσακαλώτου έκδοσις των απομνημονευμάτων του Καίσαρος υπήρξεν απόκτημα και δια την εποχήν της επίτευγμα. Η μετά ταύτα όμως καθιέρωσις των απομνημονευμάτων περί του Γαλατικού Πολέμου μετά των τοιούτων του Εμφυλίου Πολέμου του Καίσαρος ως εξεταστέας ύλης εις το μάθημα των Λατινικών δια τας εισαγωγικάς εξετάσεις των Θεωρητικών σχολών των Πανεπιστημίων της χώρας, έθεσεν επί τάπητος προβλήματα σχετιζόμενα προς την έκδοσιν ταύτην. Εν πρώτοις το κείμενον της εκδόσεως παρουσίαζεν ελλείψεις οφειλομένας εις την χρησιμοποιηθείσαν κριτικήν έκδοσιν και εις τυπογραφικάς παραλείψεις αλλά και εις άλλους λόγους. Κατά δεύτερον λόγον η μετάφρασις αρχαιοπρεπής και εν πολλοίς αδόκιμος και απομεμακρυσμένη της πιστότητος του κειμένου, εδημιούργει προβλήματα εις τους μελετώντας, απείρους της Λατινικής, υποψηφίους. αλλά και η μεγάλη προσφορά της εκδόσεως, τα σχόλια, αρχαιοπρεπή και δύσχρητα, δεν προσέφεραν την απαιτουμένην εις τους μελετητάς βοήθειαν. Ημείς παρακινούμενοι εκ των ως ανωτέρω εκτεθεισών ελλείψεων της εκδόσεως, αλλά και εκ των εξ αυτής δια τους μαθητάς μας δυσκολιών προέβημεν εις την πλήρη αναθεώρησιν αυτής. Ούτως εχρησιμοποιήσαμεν το κείμενον της κριτικής εκδόσεως της Οξφόρδης της επιμεληθείσης υπό του Renatus du Pontet. Κατά γενικήν εκτίμησιν το κείμενον της Οξφορδιανής εκδόσεως τυγχάνει το ακριβέστερον και το πληρέστερον και το έχον τα ολιγώτερα χάσματα τα εκ της καταστροφής των κωδίκων προερχόμενα. Η μετάφρασις του κειμένου ετοποθετήθη κατ’ αντιστοιχίαν απέναντι του κειμένου, ακριβής και κατά συντακτικήν σειράν, απλή και πλήρης και εις το γλωσσικόν όργανον το απαιτούμενον κατά τας εξετάσεις. Εκεί όπου εκ των ελλείψεων του κειμένου υπεχρεώθημεν χάριν σαφηνείας να προτείνωμεν απέχουσαν κάπως του κειμένου μετάφρασιν, κατ’ ακριβολογίαν εδέχθημεν τας διορθώσεις της εκδόσεως και δι’ ιδιαιτέρας σημειώσεως ενημερώσαμεν τον μελετητήν. Τα σχόλια τέλος μετερρυθμίσαμεν, απλοποιήσαμεν και ανενεώσαμεν, ώστε να καταστούν εύχρηστα και πρόσφορα εις τον μελετητήν, ετοποθετήσαμεν δε ταύτα εις το τέλος εκάστου βιβλίου. Δι’ όλων αυτών των καινοτομιών είμεθα βέβαιοι ότι προσφέρομεν εις τους υποψηφίους βοήθημα άριστον και της αυτής αξίας προς την υπό πάντων επαινουμένην πλήρη έκδοσιν ημών των απομνημονευμάτων του Εμφυλίου Πολέμου (1968). Εκ σεβασμού προς την μνήμην του συγγραφέως της πρώτης εκδόσεως και δεδομένου ότι τα σχόλια αυτού παρέμειναν, αναθεωρηθέντα και ανανεωθέντα, διετηρήσαμεν το όνομα και το επώνυμον αυτού και επί της νέας εκδόσεως παρά τω ονόματι και τω επωνύμω ημών. Προς τούτοις τυγχάνει πρέπον εκ της θέσεως αυτής να ευχαριστήσωμεν τον εκδότην κ. Δημήτριον Παπαδήμαν, ο οποίος παρέσχεν όλα τα μέσα προς δημιουργίαν μιας νέας και αρίστης εκδόσεως. (Κων/νος Α. Καλογεράς, από τον πρόλογο της έκδοσης)

Γυναίκες στην αντίσταση (Μαρτυρίες)

8,00 

Το βιβλίο αυτό είναι μια συλλογή γυναικείων μαρτυριών από τα χρόνια της κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης. Τα συγκέντρωσε η Κίνηση «Η Γυναίκα στην Αντίσταση». Δεν είναι έργο λογοτεχνίας. Είναι μαρτυρίες από τις διάφορες φάσεις και μορφές του αντιστασιακού αγώνα, στις πόλεις και στην ύπαιθρο, στη σκλαβωμένη Ελλάδα και στις ελεύθερες περιοχές της. (. . .) Είναι αλήθεια ότι ο τόμος δεν προσφέρει μια ολοκληρωμένη εικόνα σε μια έστω γεωγραφική περιοχή, έστω και σ’ ένα μόνο τομέα δραστηριοτήτων που αναλήφθηκαν στα πλαίσια του αντιστασιακού μας κινήματος. Ανοίγει μια ελάχιστη μόνο πτυχή των αντιστασιακών πράξεων, των μαρτυριών και των θυσιών που είχαν σαν ηρωίδες τις γυναίκες. (. . .) Σημαντικό ήτανε πως οι άβγαλτες κοπέλλες της ελληνικής επαρχίας και του ελληνικού χωριού έσπασαν τα δεσμά που τις κρατούσαν αιώνες ολόκληρους σκλάβες του σπιτιού, πως αποτίναξαν μια νοοτροπία καλλιεργημένη από γενιές γενιών σκοταδισμού, γίναν ελεύθερα άτομα και πρωταγωνίστριες στον εθνικό και λαϊκό ξεσηκωμό. (. . .) (ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

Εγκυκλοπαιδικόν Γλωσσολογικόν Λεξικόν (δίτομο)

40,00 
  • Μετα Πλήρους Γλωσσικού Σημασιολογικού Και Ορθογραφικού Λεξικού Της Ελληνικής Γλώσσης (Καθαρευούσης – Δημοτικής)
  • Πλήθος εικόνων
  • Γενική εποπτεία: Μανόλης Τριανταφυλλίδης

Η κόκκινη νύχτα και οι ημέρες των χρωμάτων

33,00 

Κόκκινη είναι η νύχτα της μεγάλης καρναβαλικής βραδινής παρέλασης, η οποία, όπως σημειώνει ο φωτογράφος στον πρόλογο «δεν είναι κόκκινη μόνο από τις δάδες των συμμετεχόντων. Είναι κόκκινη γιατί κόκκινο είναι το πάθος και η έκσταση που σε κυριεύει όταν βρεθείς ανάμεσά τους. Όταν βρεθείς να παλεύεις να κρατηθείς στην επιφάνεια ενός ποταμού από πύρινες λόγχες. Όταν βρεθείς να συμπλέεις με ένα πλήθος αλαλάζον (και τι πρωτάκουστο, ειρηνικό και αλαλάζον!) και να χορεύεις σε ρυθμούς εκστατικούς μιας μουσικής που έρχεται από μέσα σου.

»Η μηχανή, εκεί, να καταγράφει, κολλημένη πάντα στην άκρη του χεριού, και με το σκόπευτρό της σταθερά το μάτι ενωμένο…

»Κάποια στιγμή, αν αφεθείς, τον χρόνο τον νιώθεις αλλιώς. Όχι μόνο να μεγαλώνει, γενικά αλλιώς. Σαν η μονάδα μέτρησής του να μην έχει μεγάλη σαφήνεια ή ακρίβεια. Σαν να μην έχει σταθερή διάσταση. Πιο αόριστη, πιο ρευστή…»

Ο Χάρης Α. Πρέσσας, φωτογραφίζοντας χρόνια το Πατρινό Καρναβάλι κι έχοντας συγκεντρώσει ένα μεγάλο corpus δουλειάς, επιλέγει για την Κόκκινη Νύχτα φωτογραφικά έργα που, πειραματιζόμενα στα σημεία τομής της εικαστικής αναζήτησης αφενός της φωτογραφικής αποτύπωσης αφετέρου, αναμετρώνται με την ενέργεια, τον χρόνο και τον χώρο σαν πεδίο όπου ενοποιούνται και πάλλονται φόρμες και μορφές.

Το καρναβάλι προσφέρεται προφανώς ως αφορμή. Τα άρματα, τα γκρουπ, τα πρόσωπα και οι μάσκες εγκαθίστανται, ως οφείλουν, στο πρώτο πλάνο, ωστόσο αυτό που στις φωτογραφίες του Πρέσσα ηλεκτρίζει με την παρουσία του το βλέμμα καταλαμβάνοντας (ενίοτε και διαπερνώντας) το κάδρο, είναι η ανάδειξη και η πρωτοκαθεδρία ενός δυναμικού κι εκστατικού άυλου. Του άυλου της καταλυτικής διάχυσης ενέργειας, που συντίθεται από κίνηση, ρυθμό και χρώμα.

Συγκεκριμένα στην ενότητα «Κόκκινη Νύχτα» το κλικ του φακού επιβουλεύεται τόσο τον χώρο αλλά κυρίως τον χρόνο: μέσω της τεχνικής του «ανοιχτού φλας» και της «φωτοσινεγραφίας» (όρο που ο Πρέσσας εισηγείται και επεξηγεί) επιτυγχάνεται η διεύρυνση της φωτογραφικής αποτύπωσης και συνακόλουθα η επιμήκυνση του καταγραφόμενου χώρου και χρόνου, ενισχύοντας την αφηγηματικότητα της φωτογραφικής πράξης. Στην αφηγηματικότητα αυτή των φωτογραφικών πράξεων του Πρέσσα ο πρωταγωνιστής είναι λιγότερο το καρναβάλι και περισσότερο οι αλχημείες της έκστασης ή ο τρόπος που ο φακός είναι σε θέση να αναμετρηθεί με τις άπειρες εκδοχές του διονυσιακού.

Η πόλη

6,50 

Ένα τραγικό ερωτικό επεισόδιο, δεμένο με την πολιτική ζωή, την ειδυλλιακή φύση και τις κοινωνικές συνθήκες μιας πολιτείας στο Ιόνιο, δίνει στο καινούργιο μυθιστόρημα του Σπύρου Πλασκοβίτη την ευκαιρία να ιστορηθεί ένας κόσμος καταπιεσμένος από ένοχα αισθήματα κι ανταγωνιστικά συμφέροντα, που προμηνύουν το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλαίσιο μιας αμετακίνητης ακόμα επαρχιακής ζωής. «Η πόλη» γίνεται έτσι ο πραγματικός πρωταγωνιστής, ο κυριότερος ήρωας σε τούτη την αφήγηση, όπου το ομαδικό στοιχείο συμπλέκεται ολοένα με τον ψυχισμό και τα ηθικά προβλήματα κάποιων χαρακτηριστικών ανθρώπων της. Το τέλος των αθώων σημαδεύει την είσοδο της νέας εποχής – μια «άλλη πόλη»…
Ο συγγραφέας του «Φράγματος» επιχειρεί κι εδώ να καταγράψει, από διαφορετική γωνία, τη βαθύτερη αλήθεια του καιρού και του τόπου του, με τη βοήθεια πάντοτε του συνειδητού αναγνώστη.
Το μυθιστόρημα «Η πόλη» είναι μια ιστορία φανταστική, που συμβαίνει κάποτε ν’ ακουμπά πραγματικά περιστατικά, μα που δεν είναι καθόλου πρόθεση του συγγραφέα να την ταυτίσει με συγκεκριμένα πρόσωπα.

Η πτώση

6,50 

Ο Ζαν-Μπατίστ Κλαμάνς είναι ένας “ήρωας της εποχής μας”: η εξυπνάδα του να στέκεται πάντα στη “σωστή” πλευρά της ζωής τον κάνει έναν άντρα ικανοποιημένο από τον εαυτό του, έναν άνθρωπο που χρησιμοποιεί την υποκρισία για να αρέσει στους άλλους. Μέχρι που μια νύχτα ακούει μια άγνωστή του γυναίκα να πέφτει στα νερά ενός ποταμού. Αυτός ο τόσο καλός, ο τόσο ελεήμων, ο τόσο συμφιλιωμένος με τη “σωστή”, ανθρώπινη συμπεριφορά, δεν θα τη βοηθήσει και τότε όλα γύρω του θα καταρρεύσουν. Μετά τον Ξένο και την Πανούκλα, ο Καμύ ολοκληρώνει με την Πτώση την αριστουργηματική του τριλογία που τον έκανε διάσημο σ’ όλο τον κόσμο, χαρίζοντάς του και ένα από τα πιο δίκαια βραβεία Νόμπελ στην ιστορία του θεσμού.

Θωμάς Γκορντιέγιεφ

5,00 

Ο Θωμάς Γκορντιέγιεφ είναι ένας από τους πιο συμπαθείς ήρωες των λογοτεχνικών έργων του μεγάλου Γκόρκι. Ήταν πλουσιόπαιδο, μα από πολύ μικρός είδε την αδικία σε βάρος του φτωχού λαού, και όσες φορές του δόθηκε η ευκαιρία, από το σχολείο ακόμα, δε χάριζε κάστανα κανενός. Τα ‘βαζε με τον πατέρα του, με το νονό του, είχε ανησυχίες, αναζητούσε λύσεις στα προβλήματα. Ακολούθησε σταθερή πορεία στον αγώνα του για το δίκιο του φτωχού ως τη μέρα που σε μια γιορτή κονταροχτυπήθηκε με την αστική εμπορική αφρόκρεμα της μικρής πόλης του ξεσκεπάζοντας όλες τις βρομιές της για να καταλήξει ένας αδέκαρος ελεύθερος σκοπευτής, ένας προφήτης που τα λεγόμενά του δεν άργησαν να βγουν σωστά. . .

Κάτω από τη ρόδα

4,00 

Ο δάσκαλος προτιμάει να έχει στην τάξη του δέκα δηλωμένους γαϊδάρους παρά μια μεγαλοφυΐα. Και, αν το καλοεξετάσει κανείς, έχει δίκιο, γιατί το καθήκον του δεν είναι να πλάσει εξαιρετικά πνεύματα, αλλά να μορφώσει καλούς λατινιστές, μαθηματικούς και να κατασκευάσει κατεργάρηδες. Ποιος όμως από τους δυο υποφέρει περισσότερο; Ο δάσκαλος από το μαθητή ή αντίστροφα; Ποιός από τους δυο είναι περισσότερο τύραννος και πνεύμα βασανισμού και ποιός από τους δυο διαφθείρει και κάνει δύσκολη τη ζωή του άλλου, αυτό δεν μπορεί να το ερευνήσει κανείς χωρίς να πικραθεί.

Μεγαλώνω Παιδιά: Οδηγίες για τη σωματική και ψυχική υγεία τους

18,00 

Το βιβλίο αυτό είναι για σένα που θέλεις να δημιουργήσεις ένα όμορφο περιβάλλον μέσα στο οποίο θα μεγαλώσει με ασφάλεια το παιδί σου.
Για σένα που θέλεις να γνωρίζεις τι να κάνεις όταν αρρωστήσει, όταν χτυπήσει, ή γενικά όταν σε έχει ανάγκη, για να σταθείς δίπλα
του με στοργή, σταθερότητα και αγάπη.
Το βιβλίο αυτό γράφτηκε έχοντας ως πρωταρχικό εφόδιο την αγάπη για τα παιδιά. Απευθύνεται σε σένα που έχεις παιδιά, σε σένα που θέλεις να αποκτήσεις, αλλά και σε σένα που απλά αγαπάς και φροντίζεις τα γλυκά αυτά πλασματάκια.
Με απλό και συνοπτικό τρόπο, το βιβλίο σού προσφέρει χρήσιμες συμβουλές για τη σωματική και ψυχική υγεία του παιδιού σου.
Η εμπειρία της παιδιάτρου Αλεξάνδρας Κοσμαρίκου θα σε συντροφεύσει και θα σε καθοδηγήσει στο ταξίδι της ανατροφής του.

Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς

11,50 

Λίγα λογοτεχνικά έργα είχαν για την εποχή μας την πολιτική σημασία που είχε το έργο του Σολζενίτσιν. Ο νομπελίστας συγγραφέας μεταφέρει σε αυτό το μυθιστόρημα-ορόσημο την προσωπική του εμπειρία από τα σταλινικά γκούλαγκ. Το «Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς» είναι η σχολαστική καταγραφή μιας ημέρας από τη ζωή του κρατουμένου Σ-854 σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας του σοβιετικού καθεστώτος. Ο Ιβάν Ντενίσοβιτς Σούχοφ, αρχετυπική μορφή Ρώσου αγρότη, γραπώνεται από μικρές καθημερινές κινήσεις και από τη σκληρή, άμισθη δουλειά του για να διατηρήσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την εσωτερική του ελευθερία μέσα στις απάνθρωπες συνθήκες του στρατοπέδου. Το μυθιστόρημα συνοδεύεται από το κείμενο της ομιλίας του Σολζενίτσιν για την απονομή του βραβείου Νόμπελ, στο οποίο συνοψίζονται οι απόψεις του για τη λογοτεχνία και την αποστολή της.